Kultura for free, ale i nasza praca for free. Prekariusze - wszystko za darmo, ale nie na darmo - przynajmniej taką mamy nadzieję!
Kategorie: Wszystkie | Kultura | Warszawa
RSS
niedziela, 25 stycznia 2015



Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN ul. Anielewicza 6

Dziś 25.01.2015 r.

19:00

W ramach obchodów Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu zapraszamy na spektakl na podstawie książki „Tsigan. The gypsy poem” autorstwa Cecilii Woloch.

Cecilia Woloch to wielokrotnie nagradzana pisarka i poetka amerykańska, wykładowczyni Uniwersytetu Południowo-Kalifornijskiego (USC), autorka tomów Carpathia (2009), Late (2003), Sacrifice (1997), która w swojej poezji odnosi się do wątków historii własnej rodziny: pochodzących z Karpat Romów.

Spektakl „Cygan. Poemat Romski” to osobista, liryczna opowieść o podróży w poszukiwaniu tożsamości, o pamięci przodków wplecionej w historie wojennej traumy. Opowieść wypełniona muzyką i tańcem odkrywająca bolesne wątki społecznej stygmatyzacji Romów. Opowieść, która jest przejmującym świadectwem kulturowego i historycznego dziedzictwa Romów.

Przedstawienie na podstawie książki „Tsigan. The gypsy poem” to także dumne, oparte na wcześniejszej działalności badawczej Cecilii Woloch świadectwo, wzbogacone o muzykę i taniec, tworzące wyśmienite przedstawienie muzyczno-teatralne.
Wydarzenie w jęz. angielskim z tłumaczeniem na jęz. polski.

14:37, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »
piątek, 23 stycznia 2015



Natalia LL, "Sztuka konsumpcyjna", 1972, kadry z filmu. Dzięki uprzejmości artystki

 

 

NATALIA LL. Secretum et Tremor

Otwarcie wystawy: piątek 23 stycznia 2015, godz. 18.00
Wystawa trwa do 19 kwietnia 2015

Zwiastun: http://vimeo.com/116337594

Autorka i kuratorka: Ewa Toniak
Współpraca: Romuald Demidenko
Scenografia wystawy: Małgorzata Szczęśniak
Współpraca: Łukasz Kwietniewski
Projekt graficzny: Błażej Pindor

Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski inauguruje 2015 rok monumentalną wystawą jednej z najwybitniejszych i najbardziej oryginalnych artystek, Natalii LL, legendy polskiej sztuki współczesnej.

Dziś dzieła artystki prezentowane są w Tate Modern w Londynie czy w Centre Pompidou w Paryżu. Ekspozycja w Zamku Ujazdowskim będzie pierwszą tak obszerną wystawą indywidualną Natalii LL, proponującą zarazem nowe odczytania jej twórczości. Wystawa "Natalia LL. Secretum et Tremor" zderza wczesne prace artystki wypowiadającej się od końca lat 60. przede wszystkim w medium fotografii i filmu, śmiało eksplorującej wątki erotyczne czy kobiecej podmiotowości, z najnowszymi i mniej znanymi dziełami z lat 90. i 2000. Atmosferę buduje muzyka Wagnera i wyjątkowa aranżacja przestrzeni autorstwa Małgorzaty Szczęśniak, jednej z najwybitniejszych scenografek europejskich, współtworzącej Nowy Teatr w Warszawie.

Wystawę otwiera ikoniczny dla twórczości Natalii LL cykl fotografii "Sztuka konsumpcyjna" z 1972 roku, przedstawiający modelkę — atrakcyjną, młodą dziewczynę — zajętą pochłanianiem banana. Kolejne etapy tej czynności rejestruje aparat fotograficzny. Praca najczęściej interpretowana była w kontekście kobiecej zmysłowej przyjemności, ale też ironicznej aluzji do sztuki pornograficznej, wreszcie tytułowej konsumpcji, co wobec deficytu dóbr wszelkich w epoce realnego socjalizmu było odbierane jako krytyka panującego systemu. Banany, ulubiony rekwizyt Natalii LL, były w PRL towarem powszechnie pożądanym, lecz trudno dostępnym.

W pracach powstających od lat 90. bohaterami stają się walkiria Brunhilda i Odyn, z którymi wkraczamy w krąg mitologii germańskiej. Odyn, nordycki bóg wojny i wojowników, mądrości, poezji i magii, współtwórca świata, zwany też Chytrookim czy Straszliwym, miał dar poznawania ludzkich myśli. Przedstawiano go jako starca z dwoma krukami, siedzącymi na jego barkach, z wilkiem u stóp i włócznią w dłoni. Odyn Natalii LL nie budzi jednak grozy. Sfotografowany na tle zielonego żywopłotu, w różowym boa i peruce, zamiast tronu ma plastikowe krzesło ogrodowe z supermarketu, na dosyć pulchnych ramionach — różowe skrzydełka. Nagiego ciała, w którym rozpoznajemy ciało kobiety, nie udaje mu się zasłonić. Spogląda na nas spod uchylonej maski. Po uśmiechniętej twarzy w słonecznych okularach rozpoznajemy Natalię LL. Jej rysy odnajdujemy też w masce pośmiertnej o uszminkowanych ustach, którą ten władca doczesnego i beztroskiego świata przykrywa twarz na drugim zdjęciu. Mitologiczne bóstwo, pochwycone przez wyobraźnię pop, przed obiektywem aparatu teatralizuje swoją ziemską obecność, pozując jak do pośmiertnej fotografii.

W "Transpolacji Odyna" z 2009 roku możemy rozpoznać Andrzeja Lachowicza, artystę noekonceptualnego i wieloletniego partnera Natalii LL w życiu zawodowym i prywatnym. Widzimy go jako Odyna starca — niedołężnego, bezbronnego, którego zwiotczałe ciało w dużym zbliżeniu możemy dokładnie oglądać. Ukrywane przez współczesną kulturę stare ciało jest dla widza obsceniczne, ale i pociągające. Andrzej Lachowicz pozuje, ale jakby zasłaniając się przed nami, ze wzrokiem skierowanym gdzieś w bok. Opiera się nie na włóczni, a na lasce. Wydaje się, że bezradnie poddaje się prośbom fotografującej go Natalii. Oboje uczestniczą w intymnym rytuale. Wystawa "Natalia LL. Secretum et Tremor" jest więc także filozoficzną narracją o przemijaniu, o kruchości ciała i ludzkiej egzystencji, zagrożonej w czasie nam współczesnym, do czego odnosi się inspirowany wydarzeniami z 11 września 2001 roku cykl "Ptaki wolności". 

Prezentacji towarzyszy obszerny katalog i przewodnik po wystawie oraz program, na który składają się performansy, prezentacje filmów oraz wykłady poświęcone różnorodnym aspektom twórczości Natalii LL, jak np.: performans, kontekst sztuki Wrocławia lat 70. czy Europy Środkowo-Wschodniej.


Program towarzyszący wystawie 

Oprowadzania kuratorskie z Ewą Toniak 
▽ 25 stycznia 2015, godz. 15.00
▽ 21 marca 2015, godz. 15.00
▽ 18 kwietnia 2015, godz. 15.00

Edukacyjne spotkania dla publiczności
▽ Vanitas i Tanatos, 19 lutego 2015, godz. 17.00
▽ Sztuka postkonsumpcyjna, 5 marca 2015, godz. 17.00

Promocja katalogu i spotkanie z artystką: 
▽ 21 marca 2015, godz. 18:00

Program filmowy: http://www.kinolab.art.pl/

Więcej informacji: http://bit.ly/NATALIALL


Partner wystawy: Regent Warsaw Hotel

Patroni medialni wystawy: TVP2Newsweek PolskaNatemat.plO.pl Polski Portal KulturyMagazyn Usta

Patroni medialni CSW: Wyborcza.pl WarszawaGazeta Co Jest Grane,Radio TOK FMELLE PolskaELLE Decoration PolskaK MAGAktivist,Magazyn PurposeMiesięcznik StolicaArtinfo.pl 

+ 4free (samozwańczo)

11:09, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 20 stycznia 2015

 Staromiejski Dom Kultury, Rynek Starego Miasta 2

Wtorek 20.01.2015

godzina 19:00

wstęp wolny



Dyskusyjny Klub Filmów Nieobecnych Staromiejskiego Domu Kultury i Fundacja Sztuki Art-House zapraszają na cykl dokumentów zrealizowanych podczas wyjątkowego międzynarodowego projektu “ŚWIAT OD ŚWITU DO ZMIERZCHU". 

ŚWIAT OD ŚWITU DO ZMIERZCHU - jest autorskim projektem polskich dokumentalistów, Mirosława Dembińskiego i Macieja Drygasa, polegającym na realizacji cyklu warsztatów dla studentów szkół filmowych w różnych miastach na świecie. Studenci pod opieką profesorów przez miesiąc pracują wspólnie nad kolekcją etiud dokumentalnych, których bohaterem jest miasto. W efekcie powstają godzinne filmy dokumentalne będące portretami tych miast.

KISZYNIÓW OD ŚWITU DO ZMIERZCHU” ” - życie w Kiszyniowie to nie bajka. Filmowy portret stolicy Mołdawii niesie ze sobą obrazy, które są tego potwierdzeniem. Oglądamy morderczą harówkę robotników w niesamowitym wnętrzu fabryki cegieł ukrytym pod ziemią w zboczu góry, śledzimy codzienną krzątaninę sprzedawczyni, która w sklepie, jak na posterunku, pojawia się już bladym świtem. Mieszkańcy Kiszyniowa są zaradni: jeśli nie mogą inaczej, zakładają małe biznesy w swoich mieszkaniach. Wchodzimy do takiego zakładu fryzjerskiego w bloku. Nieco ironiczny wydźwięk w tym kontekście zyskuje scena degustacji wina, podczas której przyszli koneserzy goszcząc się w luksusowej restauracji poznają tajniki receptorów smakowych, i uczą się rozpoznawać właściwe kolory i zapachy trunku stanowiącego naturalne bogactwo Mołdawii i jej znak rozpoznawczy. Największą siłą tego filmu są jednak wypowiedzi bohaterów. Z nich dowiadujemy się konkretnych informacji o zarobkach, warunkach pracy, służbie zdrowia, bezrobociu, polityce i emigracji. Te zdania padające w rozmowach, brzmiące naturalnie i bez dziennikarskich intencji stają się źródłem konkretnej wiedzy o życiu mieszkańców Kiszyniowa, przypominają, że prawdziwy dokument żywi się okruchami realności.

Film zrealizowany przez studentów Akademii Muzyki, Teatru i Sztuki.
Opieka artystyczna: Maciej Drygas, Andrzej Musiał, Rafał Listopad.

czas trwania: 40 min


EREWAŃ OD ŚWITU DO ZMIERZCHU” - jeden z bohaterów tego filmu, operator wielkiego dźwigu budowlanego patrzy na miasto z wysoka. Widzi niejedno. Ten dystans i samotność na wysokościach prowokuje do przemyśleń, którymi chętnie się dzieli z twórcami filmu. Kamera i my, widzowie, razem z nią przejmujemy ten punkt widzenia. Oglądamy z góry dachy domów, wijące się wśród nich pasma ulic i nagle zauważamy młodą dziewczynę, robiącą fotografie. Ona też lubi odgórną perspektywę. Maluje panoramy miasta z widokami dachów o spokojnej, nieco melancholijnej kolorystyce. Paradoksalnie jednak, ten film trzyma się blisko ziemi. Widzimy jak żyje wielodzietna rodzina, w której ojciec zbiera złom a jeden z synów sprzedaje na ulicach śródmieścia święte obrazki za grosze. Widzimy jak w piwnicznej piekarni pracują kobiety wypiekające starodawnym sposobem lawasze, ormiańskie chleby. Przyglądamy się także codziennym rytuałom starego małżeństwa, ich pogodnym pogwarkom, niespiesznym gestom i milczeniu, w które się pogrążają. Spokojna narracja filmu próbuje uchwycić coś, co wypełnia przestrzeń pomiędzy wzniosłą perspektywą dźwigu z widokiem na Ararat a przyziemną krzątaniną wokół codziennych spraw, walką o przeżycie kolejnego dnia. Każdy widz będzie musiał nazwać to po swojemu.

Film zrealizowany przez studentów Erewańskiego Państwowego Instytutu Teatru i Filmu.
Opieka artystyczna: Jacek Bławut, Marcel Łoziński, Vita Żelakeviciute

czas trwania: 42 min

Wstęp wolny!
http://www.wfdtd.pl/

17:19, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 19 stycznia 2015

(Mózg Powszechny to - jak się okazuje - klub przy Teatrze Powszechnym na Pradze). 



Aurélien Recoing ("Życie Adeli Rozdział I i II", "Time Out") jako Jan Paweł II w "Żydowskim kardynale".

 

19-25. stycznia 2015


ŻYDOWSKIE MOTYWY 
w Klubie Mózg Powszechny (Jana Zamoyskiego 20)

Przegląd najlepszych filmów Międzynarodowego Festiwalu ŻYDOWSKIE MOTYWY z 2014.

-----------------
 Program :
Seanse zaczynają się o godzinie 19.00



Poniedziałek 19.01.2015

 „Bezsenność” (53 min) Reż. Andrzej Titkow

Leonard Borkowicz urodził się w 1912 roku w Wiedniu, w zasymilowanej rodzinie żydowskiej. W młodości został członkiem ruchu komunistycznego. W więzieniach II RP spędził ponad pięć lat, a potem trafił do obozu w Berezie Kartuskiej. Po wojnie pełnił wiele funkcji partyjno-rządowych. Był żołnierzem i więźniem, partyjnym aparatczykiem i opozycjonistą, wytyczał granice państwowe i zmagał się z własną biedą i chorobami. W roku 1968, na fali antysemickiej czystki, został zwolniony ze swej ostatniej pracy. 26 października 1989 roku rozczarowany, zgorzkniały i schorowany, popełnia samobójstwo. 

 „Drugi raz do tej samej rzeki” (111 min) Reż.: Effi Weiss, Amir Borenstein

W 1869 r. John McGregor, szkocki odkrywca, przybywa do Palestyny by zbadać rzekę Jordan. Latem 2011 r. Effi i Amir, Izraelczycy, którzy przez ostatnie dziesięć lat mieszkali w Europie, rozpoczynają podróż śladami McGregora, zaczynając od źródła rzeki aż do Morza Galilejskiego. Będąc jednocześnie miejscowymi i cudzoziemcami, powoli przemieniają się z podróżników-badaczy w badanych podróżników, ponieważ ludzie spotykani po drodze śmiało indagują ich na temat powiązań z krajem, który opuścili. 



Wtorek 20.01.2015

 

 „Holokaust – klej do tapet” (56 min) Reż.: Mumin Shakirov

Siostry Karatygin osiągnęły to o czym marzy wielu młodych ludzi – stały się sławne. W tym celu wzięły udział w programie telewizyjnym „Absolutnie oszałamiające”. W tym quizie na ogół nie ma tematów pojawiających się na egzaminach, ale nieoczekiwanie dziewczyny zapytano co znaczy słowo „Holokaust”. Odpowiedziały, że to jest rodzaj kleju do tapet. Ta część programu otrzymała ogromną ilość kliknięć na YouTube i spowodowała wiele pytań dotyczących edukacji w Rosji oraz samych dziewcząt. Po spotkaniu z dziewczynami autor filmu wpadł na pomysł by zorganizować im wycieczkę do Auschwitz. 

Mój szczęśliwy dzień” (67 min) Reż.: Michał Bukojemski 

Marian Turski jest Polakiem, Żydem, był komunistą. Historia jego ocalenia z Holokaustu jest punktem wyjścia do opowiedzenia o życiu tego wybitnego dziennikarza i historyka, wnikliwego obserwatora i uczestnika życia powojennej Polski. Ludzkiej solidarności zawdzięcza przetrwanie wojny. Solidarność lat osiemdziesiątych wyrzuciła na „śmietnik historii” Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą, której był członkiem. Marian Turski, uczestnik i chłodny obserwator, daje świadectwo epoki. 

Środa 21.01.2015

 

 „Nigdy nie zapomnij kłamać” (56 min) Reż. Marian Marzyński

Nigdy nie zapomnij kłamać, najnowszym z autobiograficznych, docenianych przez krytyków, filmów Marzyńskiego, reżyser po raz pierwszy zajmuje się swoim dzieciństwem podczas wojny i doświadczeniami innych dzieci, które przeżyły Zagładę, ujawniając ich uczucia wobec Polski, kościoła katolickiego i różnorodne tożsamości ukształtowane w warunkach, w których przeżycie rozpoczynało się od instrukcji

Pani spod szóstki” (39 min.) Reż.: Malcolm Clarke

Pani spod szóstki, laureat Oscara, jest jedną z najbardziej inspirujących, podnoszących na duchu historii roku. Mająca 109 lat Alice Herz Sommer, najstarsza osoba, która przeżyła Holocaust, każdego dnia ćwiczyła na fortepianie przez dwie i pół godziny. Aż do śmierci w dniu 24 lutego 2014 była osobą niezależną i przypisywała swoje długie życie nie „dobrym genom”, ale „dobrej muzyce”. Pozytywny i optymistyczny ogląd świata oraz głębokie przekonanie o zasadniczej dobroci rodzaju ludzkiego utrzymywało Alice Herz Sommer przy życiu przez ponad stulecie. 

Czwartek 22.01.2015

 

Piętno” (73 min.) Reż.: Martí Sans

 Piętno powstało z potrzeby autora, Martí Sansa, wytłumaczenia sobie powodów, dla których przez 50 lat lekceważył prawie wszystko co dotyczyło tradycji, będącej częścią jego kulturowego i genetycznego dziedzictwa. Dzięki wywiadom z piętnastoma ekspertami film ten rozwija historię i kolejne mutacje judeofobii, począwszy od oskarżeń ze strony chrześcijan o „bogobójstwo” aż do wyłonienia się nowoczesnego państwa Izrael. Piętno? proponuje zakwestionowanie kluczowych idei odziedziczonych przez stulecia nieporozumień i nietolerancji, które wymagają ponownego przemyślenia

Regina” (64 min.) Reż.: Diana Groó

Regina opowiada historię Reginy Jonas (1902-1944), pierwszej na świecie rabinki. Dorastała na biednych przedmieściach Berlina jako córka ortodoksyjnego żydowskiego domokrążcy. W 1935 r. została wyświęcona, a jej niezwykła religijność dawała nadzieję i odwagę wielu prześladowanym niemieckim Żydom. Mimo, że wielu rabinów wyemigrowało z powodu nazistowskich prześladowań, Jonas niestrudzenie kontynuowała pracę w obozach koncentracyjnych i w wieku 42 lat została zamordowana w Auschwitz w 1944 r.

 

Piątek 23.01.2015

 

Twarze nieistniejącego miasta” (25 min.) Reż.: Natasza Ziółkowska-Kurczuk

Inspiracją do powstania filmu była kolekcja szklanych negatywów odnaleziona w Lublinie na strychu kamienicy przy Rynku 4 i przekazana do Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN”. Bohaterami opowieści są utrwaleni na fotografiach dawni mieszkańcy przedwojennego polsko-żydowskiego miasta. Film jest artystycznym eksperymentem; otwiera przestrzeń prawdopodobnych codziennych zdarzeń i relacji między ludźmi. Estetyka obrazu, subtelna animacja, oryginalna muzyka, tworzą nacechowany symbolicznie język.

Żołnierz na dachu” (80 min.) Reż.: Esther Hertog

W Hebronie na Zachodnim Brzegu, jednym z ważniejszych świętych miejsc zarówno dla Żydów, jak i dla muzułmanów, pośród 120 tysięcy Palestyńczyków mieszka około 800 ekstremistycznych żydowskich osadników. Przez trzy lata Esther Hertog filmowała życie osadników uwieczniając unikalne, czasami wręcz surrealistyczne, sceny z ich życia. Osadników strzeże cały batalion żołnierzy rozmieszczonych na dachach miasta.

 

Sobota 24.01.2015

 

Intruz” (16 min.) Reż.  Nicky J. Ilan

Dla Yohana jest to ostatni dzień służby wojskowej w izraelskiej armii. Jest on niemieckim ochotnikiem, który niebawem ma otrzymać izraelskie obywatelstwo. Yohan strzeże mało znaczącego posterunku wojskowego na granicy między Izraelem i Egiptem. Podczas ostatniej zmiany, Yohan i jego towarzysze – dowodzący oficer Pini i komik Shmil – natykają się na ekscentrycznego afrykańskiego intruza oraz jego udekorowanego cielaka. Yohan, entuzjastyczny patriota, dostaje od Piniego kontrowersyjny rozkaz testujący jego lojalność.

Myślę o Auschwitz” (16 min.) Reż.: Assaf Machnes

Roy, izraelski nastolatek, przyjeżdża do Polski z wycieczką szkolną zwiedzającą obozy zagłady i miejsca pamięci. Jednakże dla Roya wspominanie Holokaustu nie jest jedynym celem podróży; jest zainteresowany dziewczyną z klasy o imieniu Vered. Rozdarty pomiędzy obsesją społeczeństwa dotyczącą przeszłości a obsesją kolegów w sprawie seksu Roy próbuje zdobyć uczucie Vered, co stwarza dwuznaczne sytuacje balansujące między tragedią a zabawą.

Pukanie do drzwi” (11 min.) Reż.: Eliran Elya

W życie popularnego pisarza wkracza cudzoziemiec z wycelowaną w jego głowę bronią i zmusza go by opowiedział mu historyjkę. Następnie wkracza analityk statystyczny. On również przystawia broń do głowy pisarza i żąda opowiedzenia historyjki. Sytuacja się mocno komplikuje, staje się nieprzyjemna, gwałtowna i krwawa. Akcja filmu ociera się o absurd, ale pokazuje wpływ codziennej przemocy na psychikę Izraelczyków.

 „Żydowski kardynał” (97 min.) Reż. Ilan Duran-Cohen

Niewielu ludzi doświadcza podobnego losu co Jean-Marie Lustiger. Urodził się w rodzinie żydowskiej, a został kardynałem. W wielu 14 lat, podczas okupacji Francji, wbrew woli rodziców przeszedł na katolicyzm. Był już jakiś czas księdzem, gdy nagle zaczął się wspinać po drabinie kościelnej hierarchii dzięki Janowi Pawłowi II, z którym szybko się zaprzyjaźnił. W 1985 r. polski zakon Karmelitanek osiadł za przeklętymi murami Auschwitz, gdzie została zamordowana Giselle Lustiger. Jean-Marie Lustiger, wyjątkowy człowiek Kościoła, został wybrany by rozwiązać zaistniały konflikt, który odzwierciedla również jego osobiste dylematy.



Niedziela 25.01.2015

 

 „Ojciec i syn” (54 min.) Reż.: Paweł Łoziński

Jakie pytanie chciałbyś zadać swojemu ojcu? Odważny eksperyment rodzinno-filmowy. Dwóch reżyserów, dwie kamery, jedna podróż. Po latach robienia filmów dokumentalnych o innych ludziach Marcel i Paweł Łozińscy skierowali kamery na samych siebie. 



Wstęp wolny na wszystkie seanse!

www.mozg.pl
www.jewishmotifs.org.pl

--------------------
Idea Festiwalu:

Festiwal poświęcony jest narodowi żydowskiemu, jego tradycji, tożsamości narodowej i kulturowej oraz historii, zarówno współczesnej jak i na przestrzeni dziejów.
Na świecie odbywa się rocznie kilkadziesiąt festiwali filmowych o tematyce żydowskiej - od Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i Kanady, poprzez Europę - Francję, Hiszpanię, Holandię, Szwecję, Wielką Brytanię po Australię, Hong Kong i Nową Zelandię.
Ich celem jest upowszechnianie - poprzez dzieło filmowe - świadomości istnienia wielowiekowej kultury żydowskiej.
Mamy nadzieję, że na naszym Festiwalu istotnie zaznaczy się obecność filmów z Czech, Estonii, Litwy, Łotwy, Rosji, Rumunii, Słowacji, Słowenii, Ukrainy, Węgier i innych krajów bloku posowieckiego, a także filmów z krajów Europy Zachodniej.
Polska jest krajem demokratycznym, tolerancyjnym i otwartym, mającym wielki szacunek do własnej historii, w której naród żydowski odegrał ogromną rolę. Żydzi osiedlali się w Polsce od początków jej państwowości dzięki światłej polityce polskich władców, stosujących w praktyce tolerancję religijną i światopoglądową. Naród żydowski mógł w Polsce żyć, pracować, rozwijać i pielęgnować swoją kulturę i tradycję, harmonijnie współistniejąc z narodem polskim i innymi narodami Rzeczypospolitej na przestrzeni wieków.

Dzielił z Polakami trudny los wspólnej państwowości, włączał się nie tylko w sprawy ekonomiczne, kulturalne, ale także brał czynny udział w walce o niepodległość Kraju. W roku 1939 społeczność żydowska w II Rzeczypospolitej liczyła ponad 3 miliony osób.

Od nas samych zależy ile z ich dorobku i kultury zdołamy ocalić, ile przetrwa w pamięci i świadomości nowych pokoleń.

- Chcemy zainteresować festiwalową publiczność tematyką dotyczącą tożsamości i doświadczenia żydowskiego na przestrzeni dziejów, przechowaniem dorobku kultury i tradycji jako źródła cywilizacji judeo-chrześcijańskiej - poprzez ekspresję artystyczną w sztuce filmowej.

- Chcemy, aby dzieła kinematograficzne na tematy żydowskie docierały zwłaszcza do młodej widowni, która stoi dziś również przed trudnymi problemami współczesności, jak terroryzm, nietolerancja i nienawiść.

- Chcemy pokazywać przede wszystkim filmy wyprodukowane w Europie Centralnej i Wschodniej.

- Chcemy, aby publiczność współkreowała z nami kolejne edycje Festiwalu podczas spotkań i dyskusji na temat jego organizacji i programu imprez towarzyszących.

Opinia publiczności będzie uwzględniana przez Radę Programową Festiwalu.

- Chcemy służyć doświadczeniem i zawodowym profesjonalizmem społecznościom lokalnym zainteresowanym tematyką żydowską w Polsce, w Europie i na świecie, jako partner i konsultant.

- Chcemy aktywnie współpracować z innymi europejskimi festiwalami filmowymi poprzez bezpośrednie kontakty, takie jakie nawiązaliśmy już z organizatorami podobnych festiwali w Brighton, Sztokholmie i w Wiedniu.

- Poprzez twórczość artystyczną - dzieło filmowe - chcemy znaleźć drogi porozumienia ze wszystkimi społecznościami religijnymi, narodowościowymi, kulturowymi w celu lepszego wzajemnego poznania się i zrozumienia różnorodnych racji, pokazania przede wszystkim tego co nas łączy.

- Naszym celem podstawowym jest prezentacja dzieł sztuki, tj. filmów niekomercyjnych, odkrywczych, szukających nowych sposobów ekspresji, które nie kolidują z uniwersalnym wymogiem prawdy w twórczości artystycznej.
- Deklarujemy poszanowanie dla praw ludzkich i godności człowieka.

15:28, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »
piątek, 16 stycznia 2015

Dobry wernisaż nie jest zły. Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie zaprasza dziś na długo przez nas oczekiwany wernisaż prac Katarzyny Józefowicz - artystki dla gości CSW znanej (przynajmniej z prac) teraz mającej własną monografię.

Katarzyna Józefowicz

HABITAT

 



Otwarcie wystawy: 16 stycznia 2015, godz. 18.00
Wystawa jest czynna do 29 marca 2015
Kurator: Marek Goździewski
Koordynacja: Katarzyna Tomczak-Wysocka

Po długim okresie milczenia Katarzyna Józefowicz, jedna z najbardziej oryginalnych polskich artystek, laureatka Paszportu Polityki, prezentuje w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski wystawę Habitat, w której podsumowuje swoją dotychczasową twórczość i pokazuje wykonane własnoręcznie dzieła, z których każde powstawało przez wiele lat. Katarzyna Józefowicz w swoich rzeźbach i rysunkach wykorzystuje przede wszystkim papier, materiał delikatny i nietrwały. Z prasowych wycinków i tektury tworzy rozległe, złożone z tysięcy elementów misterne konstrukcje, które zachwycają precyzją wykonania, benedyktyńską cierpliwością i pokorą autorki w mozolnym trudzie dochodzenia do istoty rzeczy. Wystawę "Habitat" będzie można oglądać już od 16 stycznia 2015 roku.

Pracochłonność i monotonia nie są wadami mych zajęć, ale ich właściwościami, elementami składowymi, na które zdecydowałam się w pełni świadomie i dobrowolnie […]. To wycinanie czy klejenie jest dla mnie jak mantra. 
Katarzyna Józefowicz


Wystawa "Habitat", pierwsza przekrojowa prezentacja prac artystki o retrospektywnym charakterze. Prezentowane są na niej prawie wszystkie prace artystki — rzeźby, rzeźby-rysunki, rysunki, wykonane z wycinków z czasopism, pism kolorowych lub z papieru i tektury — które pozwalają przedstawić nie tylko jej dokonania i rozwój artystyczny, lecz również, wyjątkowe w sztuce polskiej, refleksje o pragnieniu i poszukiwaniu własnego domu i własnego miejsca: od zamieszkiwania w posocjalistycznych blokach, lęku i ucieczki przed nimi, po zamieszkiwanie z własną rodziną w swoim własnym domu.

Praca Józefowicz związana jest nierozerwalnie z refleksją o rzeźbie i rzeźbieniu, ale nie tylko, ponieważ związana jest także z refleksją o rysunku, rysowaniu, o piśmie, pisaniu i zapisywaniu oraz, co najważniejsze, o formie artystycznej, która poza nie wykracza, w której są one zanurzone i które są dla niej możliwymi punktami orientacyjnymi.

Horyzontem dla tych działań i praktyk artystycznych, "benedyktyńskiej wręcz cierpliwości i niezwykłej pokory", pracy wykonywanej niezwykle starannie i misternie "godzinami, dniami, tygodniami, miesiącami i latami" — wycinania nożyczkami, nacinania i wykrawania różnymi nożykami, robienia na drutach, składania w kostki, sklejania — była wędrówka, której początkiem było opuszczenie rodzinnego domu, studia i zamieszkiwanie w akademikach, podjęcie pracy i zamieszkiwanie w wynajętych mieszkaniach, w tym przez pewien czas w posocjalistycznych, napełniających przerażeniem blokach i blokowiskach, później w wynajętych mieszkaniach, a której zakończeniem było wybudowanie własnego domu i zamieszkanie w nim ze swoją rodziną.

Tak powstawały miasta, niezależnie od tego, że były rzeźbiarskimi pejzażami chaosu, przerażenia i zagubienia. Tak też powstawał "habitat", dla którego szkieletem konstrukcyjnym były nie swoje i nie własne regały i meblościanki w wynajętym mieszkaniu. Oswajał nie własną przestrzeń i tworzył z niej troszkę bardziej swoje, troszkę bardziej własne, troszkę bardziej ciepłe "siedlisko". Tak również powstawały "dywany", z nie własnego i nie swojego świata, który był gdzieś daleko i który przyciągał swoją atrakcyjnością, dostarczał jakiejś wiedzy "o świecie", o tym, co się w nim wydarza, i jednocześnie odpychał, zniechęcał do siebie swoją hałaśliwością, niestałością, wprowadzającą poczucie zagrożenia, niepokoju i lęku. 
To te prace przyniosły Katarzynie Józefowicz uznanie. Zwróciły na nią uwagę świata sztuki i wprowadziły ją do niego.

Ale też pozwoliły jej z niego powrócić do domu, do siebie. Troszkę przewrotnie, być może poprzez "gry", wykonywane z ulotek reklamowych z pokusami, żeby coś kupić, atrakcyjnie, szybko i tanio, podrzucanych do skrzynek na listy. Również poprzez "zwoje", wykonane ze sklejonych ze sobą pasków codziennych gazet, przypominających zarówno taśmy magnetofonowe, jak i taśmy filmowe z zapisanymi na nich, ale też z zamkniętymi w nich wiadomościami "ze świata", których sens i znaczenie jest niepewne, których słowa są zbyt hałaśliwe, których hałas jest "szczególnie dotkliwy i dokuczliwy", których obrazy sprawiają wrażenie, że "wszystko jest widoczne", tak widoczne, że aż "nic nie widać". Odwrócenie tego świata, wyciszenie hałaśliwości jego słów, "klekotu pojęć i pustych słów", dokonuje się w "pokoju", w "po słowiu" oraz w "obrusach".

Zbudowanie własnego domu i zamieszkanie w nim wprowadziły uspokojenie. Być może pozwoliły usłyszeć ciszę, zobaczyć, widzieć coś "poza obrazami i słowami ze świata". Pozwoliły chociażby zapytać, co jest "po słowach", co jest "poza obrazami", które swoją obecnością uniemożliwiały zobaczenie "czegoś jeszcze". Przyglądać się im, zapisywać je w tekst-zwój, jak w "po słowiu", w którym ich znaczenia i sensy nie łączą się, tworząc rodzaj wizualnego utworu poetyckiego, podobnie jak w wypadku "obrusów", w których słowa układają się jakby we wzory koronki lub wykonanego szydełkiem obrusu, efektu gry słownej "scrabble", powstałego w wyniku rozmowy przy stole, być może też i "przy herbatce", jak u Eliota.

Jedną z najpiękniejszych i jednocześnie najbardziej delikatnych i powstających ostatnio prac Katarzyny Józefowicz jest "miłość". Jest to jedyna praca, w której pojawia się słowo, które napisane zostało jej własną ręką. W ciszy. Bez obrazów. I poza nimi.

Na wystawie prezentowane są prace, które powstały po 1989 roku, w tym m.in. "miasta" (1989-1992), "habitat" (1992-1996), "dywan" (1997-2000, czarno-biały), "gry" (2001-2003), "zwoje" (2003-2005), "pokój" (2006-2007), "po słowie" (2008-2010) oraz "miłość" (2011) i "obrus" (2012).

Marek Goździewski


Katarzyna Józefowicz (ur. w 1959 roku w Lublinie) – rzeźbiarka, rysowniczka i wykładowczyni akademicka. Studiowała w latach 1981-1986 na PWSSP (obecnie ASP) w Gdańsku, gdzie w 1986 roku uzyskała dyplom w pracowni prof. Edwarda Sitka. Ze swoją macierzystą uczelnią związana do dzisiaj, gdzie pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego i prowadzi Pracownię Rzeźby w Katedrze Rzeźby na Wydziale Rzeźby i Intermediów. Uznanie zdobyła dość późno, dopiero w 2000-2001 roku, kiedy w Fundacji Galerii Foksal zaprezentowała pracę dywan" (1997-2000, kolorowy) i została laureatką Paszportów Polityki w kategorii "Sztuki wizualne" (2001).

  Program towarzyszący wystawie Katarzyny Józefowicz "Habitat" 

15:31, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 13 stycznia 2015



Bielański Ośrodek Kultury (Carla Coldoniego 1) serdecznie zaprasza 14 stycznia (środa) o godz.18.00 na imprezę z cyklu "Spotkanie z podróżnikiem Bartoszem Malinowskim - Kirgistan, Afganistan". 


Wstęp wolny

Autor od ponad dziesięciu lat obserwuje życie nomadów w Mongolii i w Azji
Centralnej. Przemierzał z koczownikami setki kilometrów konno, pieszo na
jakach mułach i wielbłądach. Lata przemian społecznych, gospodarczych i kulturowych
zachodzących w środowisku nomadów doprowadziło do praktycznego wymarcia
kultury tradycyjnych koczowników oraz do przekształcenia życia ludów
wędrownych w model miejski. W poszukiwaniu rdzennych nomadów w lipcu
2014 roku dociera do Afganistanu w góry Hindukuszu i Pamiru.
Pokaz obejmuje relacje i zdjęcia z Kirgistanu, Mongolii, Tadżykistanu i Afganistanu wykonane w latach 2002-2014.

03:54, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »



14.01., środa godz. 19.00,

Droga Perlo, reż. Shahar Rozen, Izrael, 1999, dok.

POLIN, Muzeum Historii Żydów Polskich - Anielewicza 6

Wstęp wolny

Pochodząca z Transylwanii rodzina Perli, aktorki mieszkającej w Izraelu, tworzyła osobliwą trupę występującą w miastach i miasteczkach dawnego austro-węgierskiego imperium. W czasie wojny stała się obiektem nieludzkich badań prowadzonych przez doktora Mengele na osobach niskiego wzrostu. Ten niezwykle intymny dokument porusza przede wszystkim rzadko obecny w kinie temat prześladowań osób niepełnosprawnych w czasach narodowego socjalizmu, ale także konfrontuje widza z tym, w jaki sposób współcześnie postrzega się ludzi z niepełnosprawnością.

Projekcji towarzyszy spotkanie z dr Magdaleną Gawin z Instytutu Historii PAN, autorką publikacji o eugenice. Tematem dyskusji będzie prześladowanie osób z niepełnosprawnościami podczas II wojny światowej i ich sytuacja w dzisiejszym społeczeństwie.

03:50, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »



"Nie krytykuj masturbacji. To seks z kimś, kogo kocham." 

Śpioch Woody'eg Allena w czwartek po 20:00 w Towarzyskiej (Al. Zwyciezców 49, Praga).

Szczegóły w kurtce... a nawet wkrótce. 

*** aktualizacja ***

Futurystyczna komedia Woody'ego Allena, w której reżyser nowojorski parodiuje gatunek sci-fi. Gdy ogląda się dziś klasyczne filmy z tamtych czasów, nie licząc "2001:Odysei Kosmicznej", większość z nich budzi śmiech - zatem parodia to jak najbardziej słuszna i prawa.

Allen kpi z drętwych i pretensjonalnych prawideł gatunku, szydzi z tandetnych scenariuszy i dialogów niczym albatros z łucznika.

Streszczanie filmu mija się z celem - najważniejszą rzeczą jest odkrycie przez Allena talentu komediowego u żony MichaelaCorleone - czyli u Diane Keaton robiącej sobie przerwę między Ojcami Chrzestnymi. Keaton grała już co prawda z Allenem, ale nie była przez niego reżyserowana - wystąpiłą z nim w duecie w "Zagraj to jeszcze raz Sam", Herberta Rossa. "Śpioch" otwiera pentalogię filmów Allena z nim i Keaton w rolach głównych i tym się dla ludzkości zasłużył. Późniejsza, Oscarowa "Annie Hall" będzie ich wspólnej twórczości ukoronowaniem. 

02:25, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »

Środa

14.01.2015

20:15



Oko Proroka - cykl filmowy w ZNAJOMYCH ZNAJOMYCH (Wilcza 58a)

wstęp wolny

zapraszaja Kapitan Sparky i Grzegorz Nevergiveup

4free - obejmuje nad wydarzeniem samozwańczy patronat medialny.

"Film wyreżyserowany pod koniec życia przez Klausa Kinskiego. Opowiada historię genialnego skrzypka, dla którego w życiu ważne były tylko trzy rzeczy: muzyka, seks i pieniądze. Surrealistyczna wizja, mało słów, za to obraz przepełniony piękną muzyką." (filmweb)

Pokaz filmu "PAGANINI" Orgia muzyki klasycznej - wyuzdane bio geniusza (Klaus Kinsky 1989) ("Oko Proroka")

Niccolò Paganini (ur. 27 października 1782 w Genui, zm. 27 maja 1840 w Nicei) – włoski skrzypek, altowiolista, gitarzysta i kompozytor. (WIKIPEDIA)

02:16, juliancio.wodnik
Link Dodaj komentarz »
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 104
http://www.facebook.com/4freebloxpl